3.

De dag was heel relaxed, ik genoot van het heerlijke weer en winkelde lekker bij Macys, genoot van een lunch bij Kuleto’s in Powell Street en kwam om een uur of vijf terecht in The GoldDust bar aan het Union Square. Het was er nog niet druk. The GoldDust was één van de spaarzame kroegen in de buurt van Union en het was er ‘s avonds altijd druk. Live muziek verhoogde de sfeer en vaak hoorde ik vakantie vierende Nederlanders die met hun dollars zwaaiden en met gemak 8 dollar betaalden voor een eigenlijk gewoon glaasje Chardonnay uit de buurt.

Het was druk in de stad, volop congressen in het Moscone Center. De grote bedrijven uit Silivon Valley nodigden daar vaak al hun internationale relaties uit en versierden voor hoge bedragen de straten rondom het congres centrum. Deze week was er een Google Developers congres, maar gek genoeg was er totaal geen enkele media aandacht aan geschonken. Het gerucht gaat dat Google het zowel de directie van Mocone als het stadsbestuur de opdracht had gegeven geen enkele rugbaarheid aan het event te geven.

Een aantal journalisten die ik kende van de San Francisco Chronicle hadden mij verteld dat Google bezig was met een geheim experiment. Eén van hen, Patrick Seymour vertelde mij dat hij opvallend veel bekende medici rondom de verschillende congres gebouwen had zien rondlopen.

Maar goed, het was niet mijn zaak. Ik kende Google niet goed. Het zou een soort zokemachine zijn op het web, met een zeer ingewikkeld zoek algoritme en de concurrentie van Yahoo en Altavista snel achter zich zou laten. Wat medici daarmee zouden moeten, was mij op dat moment nog een raadsel. Ik hield met niet bezig met medici en zeker ook niet met Google. Ik gebruikte mijn laptop voor het mailen van mijn journalistieke kunstwerkjes en gebruikte nu en dan het web om wat op te zoeken. Ik had er verder niet zo heel veel mee.

Ik zat bij het enige kleine tafletje bij het raam en kon door de wazige raampjes de silhouetten van een wel erg druk lopend volkj zien. Ik realiseerde me heel soms dat ik even niet zoals die mensen wilde zijn, maar moest bekennen dat ik inmiddels net zo gehaast door straten liep. In New York was dat nog erger dan hier in het westen.

Het werd wat drukker in de kroeg en een hele groep duitsers kwam binnen. Luidruchtig als altijd gaven de duitsers me ineens het gevoel dat de GoldDust ineens heel erg druk leek. Tien mannen en een paar vrouwen namen hun plaats in aan de bar. Ik lette er verder niet op en genoot van nog een tweede glas Chardonnay. Op dat moment kwam Patrick binnen, en was blij verrast door mijn aanwezigheid. Hij bestelde een groot glas bier en kwam bij mij zitten.

Hij was één van de weinigen die echt antwoord wilde hebben op de doorgaans oppervlakkige vraag ‘How are you doing today?’ Ik vertelde hem van het overlijden van mijn moeder en hoezeer het me speet dat ik er niet was toen zij overleed. Hij had operechte interesse en luisterde naar mijn verhaal. We zaten lange tijd te kletsen toen een opvallende vrouw binnenkwam. Ze was lang en slank, mooi gekleed, echt een lust voor het oog van elke niet-homo in de stad. Ik lachtte naar Patrick, die nog altijd vrijgezel was en ik zei: ‘Jeetje, ze is mooi, ga er op af, misschien is zij wel de droomvrouw waar je op zit te wachten’. Hij moest lachen en zei: ‘Jullie Europeanen zijn zo heerlijk direct, zo werkt het hier niet. Hier bouw je de dingen op’. Ik schoot in de lach van de zogenaamde preutse houding van die Amerikanen. Het verhaal doet de ronde dat Amerikaanse vrouwen nooit bij een eerste date met een man naar bed gaan. Dat het helemaal niet waar is doet er al helemaal niet meer toe, maar houdt een niet bestaand imago in stand dat Amerikanen netjes zijn en ‘zoiets’ niet doen.

De vrouw bestelde een drankje en ging – althans zo leek het – een beetje verveeld met haar mobieltje zitten spelen. Patrick kwam wat dichter bij me zitten en zei zachtjes: ‘Het mobieltje van die vrouw maakt deel uit van dat Google congres, je weet wel dat congres met die medici.’ Ik knikte een beetje ongeïnteresseerd, mobieltjes hielden mij niet zo bezig. Ik had er één om mee te bellen, dat was het. Eén voor hier in de stad en in New York en eentje voor de spaarzame momenten ‘thuis’ in Nederland.
Het apparaatje van de vrouw hield Patrick flink bezig en ik was zijn aandacht helemaal kwijt totdat ik zei: ‘En, vind je haar aantrekkelijk?’ Patrick kleurde en zei dat hij helemaal niet naar haar keek, maar naar haar mobieltje. Ik dacht: ‘Zou hij dan toch homo zijn?’

Alsof hij mijn gedachten kon lezen, zei hij lachtend: ‘Haha, ze is bloedmooi hoor, ik zou haar thuis niet wegsturen als ik haar tussen mijn lakens zou vinden’. ‘Zo mag ik het horen’, zei Chrystel, die op dat moment dacht aan een heerlijke man tussen haar lakens. Patrick was niet onaantrekkelijk, maar altijd zo bezig met zijn werk, dat Chrystel vaak dacht dat hij homo was. Een heel gewoon en openlijk verschijnsel in deze stad, alhoewel vaak verdreven tot gebieden buiten het directe centrum om de toeristen niet teveel af te schrikken. Naast San Fran was alleen Amsterdam een homo vriendelijke stad.

‘Zullen we zo ergens gaan eten?’, vroeg ik in een spontane opwelling. Patrick keek, zoals gebruikelijk, eerst zorgelijk op zijn horloge en zei: ‘Ik moet nog wel een stuk afmaken voor de editie van morgen, maar een snelle hap kan wel’. ‘Het hoeft niet hoor, maar ik trakteer’. Patrick lachtte en zei: ‘Ja, dat werk ook, zo kom ik natuurlijk nooit aan een leuke vrouw’. We glimlachten, bestelden nog wat te drinken en liepen een half uurtje later de drukte van het centrum in op zoek naar de gebruikelijke snelle hap.

Eenmaal thuis gekomen dacht ik na over hetgeen Patrick die avond had gezegd over Google en dat geheimzinnige congres. Misschien morgen toch maar even langs Moscone lopen en de sfeer proeven. Het zou de laatste dag van het congres zijn.

Tevreden over mijn heerlijke vrije dag met het uitzicht op nog een vrije dag kroop ik tegen twaalven mijn bed in. De volgende ochtend werd ik wakkeer met gek genoge meteen de gedachten aan Google in mijn hoofd. Ik geloof altijd in mijn intuïtie, dus volg ik dat soort signalen altijd op. Maar ik had geen idee waarom en ik had mezelf beloofd te genieten van de dag en lekker te gaan wandelen in het Muire Woods park aan de noordzijde van de Golden Gate en daarna een vriendin opzoeken die in Sausalito woont.
Om 11 uur liep ik langs Moscone, het congrescentrum waar Google zijn gheimzinnige congres hield. Merkwaardig genoeg was er niets te zien, helemaal niets. Ik kwam wel vaker in Moscone voor congressen op het gebied van de krantenwereld, dus ik kende het gebouw redelijk goed. Ik werd nieuwsgierig en liep naar binnen en sprak een willekeurige medewerker aan en vroeg: ‘Vandaag is toch de laatste dag van het Google congres?’ De man keek me verschrikt aan en vroeg: ‘Hoorde u daarbij dan, weet u dan niet dat u al weg had moeten zijn?’ Ik was verbaasd, maar vroeg zonder een spier in mijn gezicht te vertrekken: ‘Maar dit is toch de laatste dag, volgens mijn programma zouden er vandaag nog vele lezingen plaatsvinden’. De man zei snel en een tikje geïrriteerd: ‘Mevrouw, u kunt maar beter naar huis gaan, afgelopen nacht ie iedereen plotseling vertrokken, de sfeer was gespannen, meer weet ik ook niet. Mijn baas zei dat ik niets mocht zeggen. Misschien zeg ik nu al teveel’. En gehaast liep hij weg, mij achter latend in de enorme ontvangsthal, waar werkelijk geen spoor van een congres was te bekennen.

Eenmaal weer buiten dacht ik: ‘Ach, waar ben ik mee bezig, ik ben lekker vrij en ga nu snel naar Muire Woods, mijn vriendin wilde ook wel mee wandelen, daarna zouden we heerlijk op een terrasje gaan zitten in het gezellige stadje’. Net op weg naar mijn auto zag ik die vrouw die ik gisteren bij The GoldDust zag zitten. Weer liep ze met haar – volgens Patrick – geheimzinnige mobieltje. Ik spelde ven met de gedachten om haar te vragen naar het congres. Volgens Patrick had ze er iets mee te maken. ‘Ach, waarom niet?’, dacht ik en liep op de vrouw af.

Ik verzon een smoes om haar aan te spreken: ‘Staat u ook te wachten op het begin van de laatste congresdag van Google? Ik begrijp er niets van, ik dacht dat vandaag de slotsessie zou zijn, maar binnen wisten ze van niets’.
De vrouw keek maar langzaam op en was dus kennelijk diep geconcentreerd bezig met haar mobieltje. Ze keek wat verward, zelf een beetje verschrikt volgens mij, maar dat kon ook mijn fantasie zijn. Van dichtbij was ze nog mooier dan ik gisteren bij de GoldDust kon waarnemen. Ze was sexy gekleed en zou zeker als een magneet werken op de vele mannen in de stad. Zelfs ik kreeg de kriebels van haar, maar of die kriebels sexueel waren, wist ik eigenlijk niet.

Haar reactie was vreemd: ‘Was u ingeschreven dan?’ Ik haperde een beetje en volgens mij merkte ze dat, dus ik zei: ‘Nee, ik ben journalist en zou verslag doen van het congres’. Daarmee maakte ik een opvallende fout. ‘Er was helemaal geen pers aanwezig’, zei ze kortaf en keek me strak aan. Ik herstelde snel en zei: ‘Ik kom uit Nederland en zou speciaal voor een financieel economisch blad verslag van dit congres over Google en de medische wereld’. Ik hoopte maar dat dat ‘medisch’ van Patrick klopte, ik wist immers formeel nergens van. Dat bleek te werken. ‘Ja, dat congres is gisteren plotseling ten einde gekomen, iedereen is al naar huis’. Meer wilde ze kennelijk niet kwijt en keek mij weer aan voor de volgende stap in dit merkwaardige gesprek. Ik besloot om het hierbij te laten en zei: ‘Dank u voor de informatie, ik heb me kennelijk vergist’. De vrouw knikte en liep door zonder verder wat te zeggen.