De Golden Gate lag vroeg in de ochtend nog volledig in de mist, maar ik reed tegen het middaguur in de volle zon over de altijd prachtige brug die mij uiteindelijk via een prachtige route naar Muire Woods National Park bracht. Sandy was vanuit Sauselito zelf al naar Muire Woods gereden, we zouden elkaar bij de ingang ontmoeten.
Sandy werkte bij Apple in Cupertino, ze had een nog geheime interne functie als Senior Mobile Development Director. Ze zei weinig over haar werk, ik was naar haar zeggen de enige die haar functie kende binnen Apple. Voor de buitenwereld was ze Marketing Manager, een vrij generieke term waar je binnen zo een bedrijf alle kanten mee uit kon.
Sandy was heel plezierig in de omgang. Haar ouders waren afkomstig uit London en emigreerden naar de Verenigde Staten toen ze 14 was, midden in haar puberteit. Ze hadden in London een klein accountantskantoor en kregen de mogelijkheid ten zuiden van San Francisco partner te worden in een grote Amerikaanse accountancy groep. Sandy maakte haar middelbare school af en ging studeren aan Harvard in Cambridge.
Al snel vond ze haar weg in de Verenigde Staten en is nu 34 jaar jong, getrouwd en met Kevin en samen hebben ze twee opgeroeiende kinderen. Kevin is partner in het accountants kantoor waar ook haar beide ouders werken. Eén van de klanten die onder Kevin’s beheer valt in Google. Toen Google 4 jaar geleden als kleine start-up bij Miller Accountancy aanklopte, was het bedrijfje eigenlijk te klein voor het kantoor, ze bedienden hoofdzakelijk grotere accounts. Maar na lang aandringen kon Google toch als klant worden aangenomen en nu is het één van de snelst groeiende klanten.
Ik liep met Sandy lang de enorm hoge seguoia bomen in Muire Woord, een heerlijk rustig park om lekker even de hele drukte achter je te laten. Het was er stil en altijd enorm schoon. Een papiertje op de grond gooien kon je een boete van 500 dollar opleveren. We kletsten over van alles en uiteindelijk kwam het uit op Kevin. Sandy zei: ‘Kevein is de laatste tijd nogal onrustig, er is iets aan de hand op het werk, ik merk het aan alles’. Ik luisterde verder. ‘Je weet dat Miller ooit Google heeft binnengehaald als klein startend bedrijfje. Nou, dat Google groei behoorlijk, maar vraagt steeds meer van Miller en het leunt een beetje tegen het ontoelaatbare aan. Niet zozeer fiscaal, maar de laatste tijd moeten vele boekingen onder andere namen worden geplaatst. Op de één of andere manier zit het Kevin niet lekker. Het merkwaardige is dat er vele rekeningen vanuit ziekenhuizen komen, die dan geboekt moeten worden onder aanschaf van computersystemen en zo’.
Ik dacht terug aan het verhaal van Patrick, het lege Moscone en de ontmoeting vanochtend met die ene vrouw met dat vreemde mobieltje. Ik zei een beetje teveel op journalistieke toon: ‘Was er deze week een congres van Google in de stad, ik ving toevallig zoiets op’. Sandy knikte maar keek me niet aan en zei: ‘Ja, dat zou vandaag afgelopen zijn, maar gisteravond laat kwam Kevin lijkbleek thuis en zei dat het congres ineens was afgelopen. Iedereen was plotseling naar huis vertrokken en Kevin kreeg de opdracht alle kosten rondom het congres zodanig weg te werken alsof er geen congres geweest was. Hij sliep de hele nacht slecht en vertrok vanochtend al heel vroeg naar Miller’.
Ik probeerde Sandy gerust te stellen en zei zonder dat ik het meende: ‘Ach, er zal wel niets aan de hand zijn, misschien een opeenstapeleing van wat boekhoudkundige probleempjes. Van het weekend zal hij wel weer relaxed zijn na de drukte van het congres’. Sandy keek me aan en zei: ‘Ik hoop het maar’. Een kwartier lang liepen ze samen zwijgend verder, beiden hadden zo hun gedachten.
Terug in Sausalito besloten we Kevin te bellen om samen met ons te eten in Horizons, een heerlijk restaurant met uitzicht richting het centrum van San Francisco. Hij klonk wat gespannen en zie een beetje gelaten: ‘OK, ik zie jullie zo’. Sandy was ongerust en Chrystel merkte dat, maar ging er verder niet op in.
Na het eerste glaasje wijn genietend in de zon, verscheen Kevin. Ik zag dat hij er vermoeid uitzag, hij kuste zijn vrouw en ging met een diepe zucht zitten en zei: ‘Ik stop ermee, ik kan niet verder bij Miller. Er gebeuren daar dingen achter deurtjes en ik kan er verder niet aan meewerken’. Het was duidelijk dat Kevin even zijn hart wilde luchtn, maar eigenlijk zei hij niet veel, inhoudelijk bleef het vaag. Ook na mijn vraag, waar hij hevig van schrok: ‘Heeft het iets te maken met dat plotselinge einde van dat geheimzinnige Google congres?’ Het was maar een gokje, maar het was raak, Kevin reageerde vreemd en zelfs een beetje opstandig: ‘Wat weet jij daarvan?’, alsof hij mij ineens zag als een naar nieuws hongerende journalist.
Ik aarzelde maar besloot vanwege de vreindschap die we hadden, open kaart te spelen. ‘Ik zat gisteravond met een college van de Chronicle te praten en hij wist van het congres van Google, welke was omgeven door nogal wat geheimzinnigheid’. Ik keek Kevin aan, hij was nieuwsgierig naar hetgeen ik wist en wachtte met spanning op het vervolg. Ik vervolgde nauwkeurig, maar vertelde niets van de vrouw die we in de Golddust zagen en die ik vanochtend even had gesproken. Wel vertelde ik dat ik vanochtend even langs Moscone liep en dat het daar ineens stil was, terwijl ik van Patrick had gehoord dat het vandaag de laatste dag van het congres zou zijn. Doelbewust hield ik ook de geheimzinnigheid rondom de vele aanwezige medici voor me en hoopte dat Kevin iets zou zeggen.
Hij zuchtte en zei dat er vele rare dingen gebeurden op kantoor. ‘Rekeningen die we normaal nooit zien vanuit een totaal andere wereld, stapelen zich nu op en moeten omgeboekt worden naar voor Google normale zaken, zoals het inkopen van bijvoorbeeld hardware of investeringen in andere technologie bedrijven’. Weer bleef het stil en ik begon een beetje te vissen en vroeg: ‘Andere wereld?’ Kevin zei even niets en keek Sandy aan, die de hele tijd al niet meer genoot van haar wijntje, het gesprek beviel haar helemaal niet.
‘Het gaat om de medische wereld’, zei Kevin zachtjes, snel gevolgd door ‘Meer weet ik niet’. Chystel liet geen enkel teken van herkenning merken, maar haar nieuwsgierigheid alarmeerde haar, zoals een goed journalist die eigenschap hoort te hebben.
Ze besloot het rustig aan te doen en zei dat ze wel zin had om iets lekkers te eten. Kevin stemde daar snel mee in en was blij dat de druk even van de ketel was. Sandy knikte koeltjes en ik probeerde onopvallend de aandacht te trekken van een niet onaantrekkelijke ober om van hem de kaart te krijgen. Dat duurde niet lang en hij kwam al aangehuppeld met een typisch Amerikaanse glimlach en zei zijn standaard zinnetjes om in aanmerking te komen voor de gebruikelijk 15% fooi. We bestelden snel wat eenvoudigs. Ik merkte dat Kevin en Sandy gespannen waren en eigenlijk geen zin hadden om hier nog lang te zitten. Met het Amerikaanse systeem van eten zouden we binnen een uur vertrokken zijn.
Na de koffie rekende ik af en met de gebruikelijke beleefdheden namen we afscheid van elkaar. Sandy keek me aan en zei: ‘Dank voor de leuke middag, ik bel je gauw weer’.
Ik stapte in de auto en reed in gedachten terug naar down-town. Het was nog vroeg in de avond en besloot Patrick te bellen. ‘Ken jij Miller Accountancy?’, vroeg ik. Journalisten kenden onderling elkaars gebruiken wanneer ze iets op het spoor waren en ook Patrick herkende dit en ging meteen op zijn doel af: ‘Ja, die doen Google, weet je al iets meer?’ Ik glimlachte en zei: ‘Ja, er komen veel medische rekeningen terecht bij Google die door Miller op een andere manier in de boekhouding verwerkt moeten worden’. Patrick vroeg of ik details wist, maar ik kon hem niet veel meer vertellen dat de bron een goede vriend van haar is en dat zij haar bron niet zou prijsgeven. Althans niet in deze situatie. ‘Hij is erg gespannen en weet volgens mij meer en wil zelfs ontslag nemen, vanmiddag zaten we in Sausalito aan een wijntje. Hij kwam uit zijn werk en maakte een vreemde indruk. Hij was blij dat hij iets kon vertellen, maar liet niet het achterste van zijn tong zien. Met zijn vrouw liep ik vanmiddah door Muire Woods en zij maakt zich vreselijke zorgen. Zijn gedrag blijkt al weken vreemd te zijn, ook thuis’.
Patrick vroeg of ik samen met hem een onderzoek wilde starten. Ik zei dat ik na dit weekend aan de slag moest voor een grote klus en veel moest reizen. Maar anderzijds was ik wel nieuwsgierig en zei er dus snel achteraan: ‘Houd me op de hoogte Patrick, je weet dat je op me kunt rekenen, maar ik moet eerst maandag aan de slag met mijn nieuwe klus, pas dan kan ik zeggen hoeveel tijd ik heb’.
Het weekend verliep verder rustig. Ik was blij met de vier dagen rust die ik mijzelf had gegund. Gelukkig geen telefoontjes vanaf de redactie of van Glenn. Zaterdagochtend kon ik het niet laten om mijn e-mail te checken. Frank had gemailed, iets wat hij zelden deed. Frank was nog van de generatie ‘opbellen’ en ‘faxen’. Zijn e-mail was kort: ‘Bel me zondagavond, dan heb ik instructies voor hetgeen je maandag moet gaan doen. Groetjes Frank’. Ik vond het een beetje vreemd, maar besteedde er verder weinig aandacht aan en dacht: ‘Ze zullen op het hoofdkantoor vast geklaagd hebben over zijn hoge telefoonrekeningen en hem hebben aangezet tot meer gebruik van e-mail’.
Zondagmiddag laat belde ik mijn vader, hij was blij me te horen. Het ging redelijk met hem, probeerde zich zo goed mogelijk te vermaken met vrienden, kennissen en familie. Hij bekende dat hij de eenzaamheid thuis zoveel mogelijk ontweek. ‘Ik moet straks al je spullen van je moeder gaan opruimen, ik zie daar enorm tegenop, wil jij me helpen?’ Ik zuchtte en zei: ‘Pap, hoe graag ik dat ook zou willen, het gaat niet, morgen begint een grote klus, ik moet veel reizen. Ik weet niet wanneer ik in Nederland zal zijn, maar als zich de gelegenheid voordoet, kom ik je natuurlijk helpen. Waarom laat je niet nog even zo?’ Mijn vader zei dat hij het vooral voor zichzelf moest doen, afscheid nemen van haar spullen, zou het verwerkingsproces volgens hem makkelijker maken. Hij moest er aan gaan wennen dat ‘hun’ thuis nu ‘zijn’ thuis moest gaan worden, met de nadelen van de eenzaamheid, maar de voordelen van vooruit kijken. Dat kon alleen als de kasten met kleding leeg gemaakt zouden worden.
