Patrick was verrast door het apparaatje: ‘Zoiets heb ik nog nooit gezien. Ik weet er niet veel van, maar dit is niet zomaar een voice recorder. Maar het is inderdaad hetzelfde type welke door die ene vrouw werd gebruikt in de Golddust.’
Ik vertelde Patrick wat er was gebeurd, mijn wandeling langs Moscone, het gesprek met die ene vrouw, het gesprek met Sany en Kevin afgelopen weekend en de interviews van vandaag.
Patrick keek voor zich uit en zei na een tijdje: ‘Het is wel heel toevallig dat er sprake is van een Google congres waar de medische wereld bij betrokken is, dat Kevin iets met medische rekeningen moet doen en dat jij medische interviews moet afnemen voor jouw krant.’
Ik realiseerde me pas nu hoe de opeenstapeling van gebeurtenissen enig verband begonnen te krijgen. Doorgaans had ik dat soort verbanden snel door, maar door het overlijden van mijn moeder was mijn helderheid kennelijk een beetje afgezwakt. ‘We moeten hierin gaan samenwerken’, zei Patrick. ‘Dat kan wel eens iets groots worden.’
Bij de ‘organisatie’ luisterden de drie mannen en Glenn nauwkeurig nar het gesprek en knikten na afloop. Kennelijk was Patrick vertrokken, nadat hij en Chrystel de afspraak hadden gemaakt elkaar op de hoogte te houden. Chrystel zou dat nog niet tegen heer baas zeggen, ze zou het even aankijken.
De drie mannen zeiden tegen Glenn: ‘Zorg ervoor dat Patrick een klus krijgt in het oosten van het land, laat hem niet ontslaan, wek geen argwaan, zorg er gewoon voor dat er iets unieks voor hem in het oosten te beleven is, waarvan ze in de Chronicle graag verslag zouden willen doen.’
Glenn begreep de opdracht en kreeg ook nog mee morgen gewoon door te gaan met de geplande afspraken met Chrystel.
Chrystel ging naar huis en belde Frank thuis en deed verslag van alles wat er die dag gebeurd was, maar zei niets over Patrick. ‘Ik wet niet wat ik hier verder mee moet Frank, het is allemaal vrij vaag, ik wil graag schrijven, ik weet niet of ik wel de juiste persoon ben voor dit soort gedoe.’ Frank was dit keer taktischter en begon niet met dreigementen een ander op de klus te zetten, hij wist immers dat dat nu niet meer zou kunnen. ‘Jij bent hiervoor uitermate geschikt en je doet nog wat kennis op uit een nieuw vakgebied, maak je geen zorgen over aantallen artikelen, je bent hier helemaal voor vrij gemaakt, ook de directie en aandeelhouders zijn op de hoogte.’ Directie en aandeelhouders op de hoogte? Dit bevreemdde Chrystel, geen enkel redactioneel onderwerp kwam op dat nieveau terecht. Daar werd alleen over geld gepraat, de inhoud van de krant was voor de redactie. ‘Nou, goed dan, verzuchtte ze, ik wordt morgenochtend vroeg opgehaald door Glenn, we gaan dan naar het UCSF Medical Center, een ziekenhuis gericht op kankerpatiënten. Daar spreken we met een patiënt die geopereerd is aan een hersentumor en met de chirurg die de operatie heet gedaan. ‘s Middags gaan we naar Providence, een tehuis voor Alzheimer patiënten en dementerende mensen.
Frank moest lachen en zei: ‘Gezellig allemaal, weer eens wat anders dan saaie bedrijfs economen met cijfertjes.’ Zijn opmerking viel niet in de smaak en Cheryl zei kortaf: ‘Frank, je weet het, ik geef niet snel op, maar als dit me niet bevalt, dan zoek je maar een ander. Speel geen spelletjes met me’.
Cheryl was moe, ondanks de slechts twee interviews was de dag intensief geweest. Uit verveling pakte ze de voice recorder op en bestudeerde voor het eerst in haar leven een dergelijk apparaatje met wat meer aandacht. Patrick had haar er al op gewezen dat het apparaatje waarschijnlijk meer zou kunnen dan alleen maar interviews opnemen. Cheryls analoge voice recorder had slechts een paar knoppen, opnemen, afspelen en een volumeknop waren de meest in het oog vallande functies, niet meer en niet minder. Dit apparaat zag er eerder uit als een nieuw soort mobiele telefoon. Het schermpje was al die tijd donker gebleven, maar aanvankelijk lette Cheryl daar niet op, nu probeerde ze met wat knopjes in t drukken het schermpje tot leven te brengen, hetgeen niet lukte. Acherop het apparaatje stond een serie- en artikelnummer, geen merknaam, maar wel ‘made in China’. Ze was eigenlijk te moe om nog achter haar computer te kruipen, maar was toch geïnspireerd door Patrick zijn opmerkingen en besloot erachter te komen wat de bron van het apparaatje was.
Er was niets te vinden op het web, noch het artikelnummer, noch het serienummer bracht Cheryl tot iets zinnings. Ook het bekijken van talloze beelden van voice recorders bracht geen enkel overeenkomstig beeld. ‘Dat is vreemd’, dacht ze. De wereld van mobieltjes is sterk groeiende en vrijwel elk nieuw apparaat staat al op het web, nog voordat het in de winkels ligt. Natuurlijk waren voide recorders niet meer sexy, menig mobieltje had al de mogelijkheid korte berichten op te nemen. Maar binnen het journalistieke vak was het nog steeds gewoon om met een analoge recorder met een bandje langdurige gesprekken op te nemen.
Zoeken op de term voice recorders bracht haar ook niet verder. Ze kreeg vooral de gebruikelijke apparaatjes te zien, inclusief de recorder, welke ze had ingeleverd bij Glenn. ‘Eigenlijk vreemd’, dacht ze, hij had ook gewoon alleen het bandje kunnen verwijderen en mij de recorder kunnen laten houden.
Moe van het turen op het scherm besloot ze naar bed te gaan, morgen zou ongetwijfeld weer een lange dag worden met gesprekken waar ze helemaal niet naar uitkeek.
Glenn stond de volgende ochtend al vroeg voor de deur en begroette me vriendelijk. ‘Klaar voor vandaag?’ vroeg hij quasi geïnteresseerd. Ik speelde het spelletje mee en zei: ‘Ja, ik ben reuze benieuwd, laten we snel gaan.’
Onderweg naar het UCSF Medical Center vertelde Glenn over de patiënt die we zouden spreken. Het was een jonge jongen die een enorme tumor in zijn hersenen had, welke al op vrij jonge leeftijd aan het licht kwam, door zijn aanhoudende klachten over hoofdpijn. Die pijn werd eerst een paar jaar flink onderdrukt met medicijnen en bestralingen, waardoor hij slecht kon meekomen op school door concentratieproblemen. Pas op zijn achtiende kon hij worden geopereerd. De tumor bleef al die jaren stabiel. Er was vooral in het begin de angst dat de tumor zodanig snel zou groeien, dat hij er aan zou sterven. De operatie heeft een maand geleden plaatsgevonden en hij is nog voortdurend onder controle bij dr. Martin Green.
Aangekomen bij het ziekenhuis werden we begroet door Martin. Hij maakte een gehaaste indruk en bracht ons snel naar een neutraal ingerichte spreekkamer waar Nick al aan tafel zat. Hij begroette ons vriendelijk en we gingen zitten.
Ik had in het weekend de vragenlijst met de 15 kernvragen bestudeerd en zou vandaag voor het eerst op natuurlijke wijze het interview doen, waarin de mengvorm van vragen binnen en buiten het script elkaar zouden afwisselen.
Ik begon met mijn vragen, maar keek ondertussen naar Glenn, wiens rol ik steeds minder goed ging begrijpen. ‘Waarom wilde hij erbij zijn?’
Nick antwoordde geïnteresseerd op alle vragen en vond het kennelijk fijn in de belangstelling te staan bij een internationale krant die een stuk wilde schrijven over zijn leven met een tumor. Kennelijk hadden ze hem dat verteld en op basis daarvan had hij ingestemd met het gesprek. Ook Martin bleek in zijn nopjes, want vooral hij zag het interview als een stuk marketing voor zijn kennen en kunnen op het gebied van hersenchirurgie. Glenn had gezegd dat voor de chirurg geen formele lijst aanwezig was en dat ik in het gesprek met hem gewoon mijn eigen gang kon gaan en dat deed ik dus. Maar gezien mijn nog te geringe hoeveelheid medische kennis bleef ik steken bij algemeenheden, de relatie met de patiënt, de weg naar de operatie, de dag van de operatie en het herstel nadien. Maar Martin ergerde zich helemaal niet aan de toch wat oppervlakkige vragen en het werd eigenlijk een bijna nutteloos onder onsje, met nauwelijks enige journalistieke waarde. Beide gesprekken kwamen weer terecht in de voice recorder van Chrystel, waar ze heel af en toe een klein lampje zag oplichten, maar ze besteedde er verder geen aandacht aan.
Na pakweg anderhalf uur stond ze samen met Glenn weer buiten. Glenn vroeg: ‘En hoe vond je het gaan?’ Ik begon steeds meer het gevoel te krijgen dat er een spel werd gespeeld, maar ik kon er niet achter komen, waarom ik dat voelde. Het zou ook nog weken duren, voordat ik enigszins een structuur in de gesprekken begon te ontdekken en dat met name in bepaalde antwoorden.
‘Ja, het was interessant, wat heeft die jongen veel moeten doorstaan op zijn jonge leeftijd’, fantaseerde ik bij elkaar om Glenn tevreden te stellen. Hij glimlachtte tevreden en nodigde me uit voor een snelle lunch in een klein restaurantje aan de overkant van het ziekenhuis. Daar deed ik een poging om te vragen naar mijn oude voice recorder. ‘O, Glenn, mag ik mijn oude voice recorder terug, ik heb nog wat bandjes thuis, die ik graag zou willen beluisteren, ik moet voor de krant nog een paar stukken uitwerken.’ Glenn wist dat ik loog, omdat hij wist dat ik helemaal was vrijgesteld voor deze klus, ik zou niets anders hoeven doen voor NRC.
‘O, sorry, dat oude ding heb ik weggegooid, ik dacht dat je blij zou zijn met je nieuwe digitale apparaat.’ Hij keek me een beetje teleurgesteld aan en ik zei: ‘O, maar natuurlijk, ik ben er heel blij mee, maar ik had nog wat oud spul, wat ik alleen kan beluisteren op mijn oude voice recorder.’ ‘O, helemaal niet aan gedacht, dom van me, ik wil wel lijken of ik ergens nog zo een ding kan krijgen hoor, als je dat wilt.’ Maar aan zijn lichaamstaal te zien zou hij dat helemaal niet van plan zijn geweest, dus ik reageerde conform zijn wens: ‘Nee, joh, geen punt, ik stuur de bandjes gewoon naar de redactie, dan moeten zij het daar maar uitzoeken, ik heb er met deze klus toch eigenlijk geen tijd meer voor.’ Dat stelde Glenn gerust en het kat-muis spelletje van deze ochtend kwam ten einde. Er zouden er nog velen volgen.
Bij de ‘organisatie’ hadden ze er niet op gerekend dat Chrystel op wat voor manier dan ook argwaan zou krijgen. Frank kreeg nog die dag een e-mail waarin hij werd gewezen op het feit dat hij Chrystel vooral positief moest houden, haar heel af en toe op een paar extra vrije dagen moest trakteren. ‘Doe er alles aan om hiervan een succes te maken, je kent de belangen’, dat was de afsluitende zin van de e-mail met voor de zoveelste keer weer een andere afzender met een nauwelijks te ontcijferen e-mail adres. Frank zuchtte en wist wat zijn taken waren, maar blij was hij niet. Dit was al de zoveelste waarschuwing.
