Cheryl kwam uitgeput bij Edith vandaan, ze kon de vrouw nergens mee troosten en ze kon ook niet al teveel vertellen over de opdracht waar ze mee bezig was. Als ervaren journalist deed ze haar werk grondig en liep ze samen met Edith alle mogelijkheden na om ook maar een glimp van een mogelijk spoor richting Frank te kunnen ontdekken. Niets hielp, Cheryl ging zelfs zover in haar vragen dat ze de persoonlijke relatie tussen Frank en Edith ter sprake stelde. Edith werd boos dat Cheryl ook maar durfde te denken dat er iets aan de hand zou zijn binnen hun huwelijk. Cheryl excuseerde zich, maar zei: ‘Ik wil gewoon niets uitsluiten, ik moet met elke mogelijkheid rekening houden. Maar dat het verdwijnen met Frank niuets met jullie persoonlijk te maken heeft, is me nu wel duidelijk’.
Ze besloot naar huis te gaan. Onderweg werd ze gebeld door Eduard die, inmiddels wat voorzichiger, vroeg naar haar bevindingen die middag. ‘Ik vrees dat het verdwijnen van Frank te maken heeft met mijn onderzoeksopdracht. Niets wijst op privé problemen binnen zijn gezin. Maar verder heb ik geen enkele aanknopingspunt.’ Cheryl was verrast door het werk welke Eduard in de tussenliggende tijd had uitgevoerd. Hij had met het grootste gemak de creditcard gegevens van Frank weten te bemachtigen. In de tijd dat hij nu spoorloos was, heeft hij een duidelijk spoor achter gelaten welke, zoals het er nu naar uitziet, resulteert in een verblijf in het Midden Oosten. ‘Midden Oosten?’, riep Cheryl verbaasd uit. Eduard ging door: ‘Hij zit zelfs vlakbij Afghanistan, van valk voor de grens heb ik een afrekening van een hotel’. ‘Wat moet hij daar in vredesnaam en waarom zou hij een spoort achterlaten?’ ‘Dat houd mij ook bezig, als het onbewust is, dan is het vreselijk dom. Maar als het bewust is, doet hij dat dan uit eigen wil, of wordt hij gedwongen?’ ‘Dank je Eduard, ik waardeer dit zeer, je hebt me enorm geholpen. Ik ga nu naar huis, ik ben kapot. Waar zien we elkaar morgen?’ ‘Ik bel je vanavond.’ De verbinding werd verbroken.
Cheryl wist niet wat ze nu moest doen. Zou ze Edith bellen om in ieder geval te zeggen dat Frank nog in leven is? Maar ja, vervolgens zeggen dat hij bijna in Afghanistan zit, zouden de zorgen er niet minder op maken. Ze besloot het voor die dag maar even te laten rusten. Het zou nu niet goed zijn informatie uitwisseling te overhaasten. Ze zou eerst zelf die lijst met creditcard gegevens nog willen checken. Ze vroeg zich wel af hoe Eduard dat zo makkelijk heeft kunnen doen.
Ondertussen was de ‘organisatie’ in beraad. Naast Glenn en de drie mannen waren nog zes andere mannen en vier vrouwen aangeschoven aan de grote vergadertafel in het naamloze gebouw. Er zaten grote gaten in de aankomsttijden tussen de verschillende deelnemers aan het gesprek. Niemand zou enig verband kunnen leggen tussen de samenhang van deze verschillende topmensen van verschillende grote internationale bedrijven en overheden. De sfeer was gespannen, iedereen was inmiddels op de hoogte van hetgeen met Cheryl, John en Frank was gebeurd. Frank was onder controle, hij zou gedwongen zijn sporen achterlaten om uiteindelijk Chryl en John naar Afghanistan te lokken. Maar de zorgen om hetgeen Cheryl nu wist, begonnen toe te nemen. De argwaan jegens John was voor iedereen aanleiding om Glenn eens goed aan de tand te voelen. ‘Jij haalde hem bij BP vandaan, terwijl je te weinig van hem wist’, snauwde Steve Loyd hem toe. Glenn probeerde zich te verdedigen, maar zijn woorden verdwenen in het niets. ‘De kans is groot dat John vanwege geldnood de kant van Cheryl kiest en misschien wel een vergoeding voor zijn verder onderzoek bij dat Nederlandse krantje kan krijgen. Daar kennen ze hem niet en het zou me niets verbazen als de naiëve Nederlanders hem niet natrekken’, zei Molly Silvester, directeur van het grootste academische ziekehuis in de Verenigde Staten. ‘Luister mensen, we dragen hier allemaal een heel zware verantwoordelijkheid, dit mag niet fout gaan, als het nodig is dan moeten we deze drie mensen voorgoed uitschakelen.’ Glenn hield zijn mond in de gedachte dat hij blij was dat ze niet ‘vier’ had gezegd. De ‘organisatie’ was de afgelopen twee jaar niet al te moeilijk geweest mensen te elimineren, die het proces dwarboomden. Maar vanuit de overheid kwam er een waarschuwing dit niet al te makkelijk te blijven doen. Eén van de overheidsmensen, Philip Daniels, maakte ook een alleszeggende opmerking: ‘Ik sta geen slachtoffers meer toe, het maximum voor dit jaar is al bereikt.’ Het klonk alsof het ging om de hoeveelheid vis waarop gevist mocht worden. Quota in mensenlevens binnen een project. Het spel kende keiharde trekjes. Philip vervolgde: ‘Uitschakelen mag, maar elimineren staat de president niet – meer – toe, begrepen?’ Iedereen knikte en zoch naar de ruimte in het woord ‘uitschakelen’.
Vervolgens deed dr. Matthew Vanderbilt verslag over zijn vorderingen in het project. In de alpha release van de volgende chip waren een groot aantal fatale fouten ontdekt, die wereldwijd niet opvielen, maar wel gecorrigeerd moesten worden voor de volgende testronde. Hij werd niet op zijn vingers getikt, dergelijke ‘foutjes’ – die overigens ook levens kostte, maar daar werd niet over gesproken – kon de ‘organisatie’ beter hebben dan het lekken van informatie. Tevreden gingen de deelnemers één voor één met voldoende tussenpauze het gebouw uit. Op afstand werden met en enorme telelens foto’s gemaakt. Na weken van wachten eindelijk resultaat. Een paar uur later werden de foto’s doorgesturd naar Patrick, die nog steeds in Washington zat.
Laat die avond ging de telefoon in Cheryls apartement, ze zag dat het Patrick was en pakte enthousiast de telefoon op. Cheryl miste hem enorm, maar kon aan die gevoelens niet toegeven en er zeker nu niet over praten. Er waren belangrijker zaken. Patrick zei meteen: ‘Zet je computer aan, ik stuur je wat leuke vakantie foto’s door.’ De term vakantiefoto’s betekende in journalistieke termen ‘pas op, dit is gevaarlijk spul’. De verbinding werd meteen verbroken, kennelijk was Patrick bang afgeluisterd te worden, dus hij hield het gesprek zo kort dat traceren niet mogelijk zou zijn. Cheryl kroop vermoeid achter haar computer en startte haar e-mail programma op. Na pakweg vijf minuten kwam een enorm bestand binnen, zo een 20MB. Ze dubbelklikte op het bestand, maar er gebeurde niets, geen ‘vakantiefoto’ te zien. Ze probeerde het nog een keer, maar geen resultaat. Er kwam een nieuwe e-mail binnen, maar niet van Patrick. Ze keek naar de inhoud die niet te lezen was. Het leek wel een soort geheimschrift, ook de link was onduidelijk. Ze belde Patrick om te vragen wat er aan de hand was, maar hij nam niet op. Dit zou ze zelf moeten uitzoeken. Ze besloot de gok te nemen en zonder verder de tekst te ontcijferen klikte ze op de link. De computer startte tot haar verbazing opnieuw op en verscheen met een scherm ‘You Are Working in Safe Mode, Search Engines can not Index your behaviour’. Het e-mail programma werd ook weer opgestart en het bestand welke Patrick had meegestuurd werd normaal geopend en kreeg Cheryl de beschikking over de foto’s. Ze herinnerde zich Glenn en de vier mannen, maar alle andere mensen waren voor haar nieuw. Ze telde in totaal 14 mensen, allemaal goed zichtbaar. Ze besloot de foto’s te printen. Tijdens het printen verscheen op het scherm de mededeling ‘After printing all sources will be deleted’. Cheryl voelde de rillingen over haar lijf lopen. Het leek wel of iemand meekeek, een hacker of zo. Ze had er wel eens van gehoord op de internet redactie. Wilde verhalen stonden af en toe in de krant over inbraken in bedrijfscomputers. Maar een gewoon laptopje thuis zou toch geen ‘leuk’ klusje zijn voor een hacker. Toen ze de computer wilde uitzetten kwam de melding: ‘Restarting in Normal Operation’. De computer startte weer op en in het mail programma was geen spoor van de laatste e-mails meer te bekennen. Op haar mobiel verscheen een SMS bericht van Patrick ‘Well done, love you, P’. Ze moest lachen van opluchting. Doodmoe ging ze naar bed, nadat ze de foto’s in haar dossier opborg. Nog elke dag maakt ze alleen aantekeningen op papier en besloor de computer zo min mogelijk te gebruiken. Ze begon door te krijgen hoe gevaarlijk elke vorm van communicatie kon zijn. Ze had nog geen idee hoever die gevolgen voor haar persoonlijk zouden zijn.
Ze sliep een gat in de ochtend een werd gewekt door een telefoontje van Eduard: ‘Ik sta voor je deur, we moeten praten.’ ‘Ik lig nog in bed man’, zei ze slaperig, nadenkend of ze hem binnen zou laten. Ze kenden elkaar amper. Maar hij zei zelf: ‘OK, geen probleem, schiet op, ik ben over een half uur bij je, ik ga wel ergens een kop koffie halen’. Ze lachte en zei: ‘Dank je voor de tijd die je me gunt om er weer een beetje toonbaar uit te zien.’
Nog duf ging ze onder de douche staan en vroeg zich af wat er vandaag op de agenda zou staan. Was het Frank met zijn vreemde spoor naar Afghanistan, zou ze Edith bellen om te vertellen dat Frank nog in leven was, waren het de foto’s en de communicatie met Patrick, of zou ze John nog ter sprake brengen? Ze vroeg zich af waar John nu was en wat hij deed. Ze had geen vermoeden dat hij zelf al in Gouda was.
John was die ochtend al vroeg op en zat achter zijn laptop. Hij bestudeerde de omgeving van Gouda en zag dat het een klein stadje was, klein genoeg om zelf het nodige speurwerk te doen naar Cheryl. Hij besloot niet naar NRC te gaan. Dat zou met het openbaar vervoer veel te veel tijd kosten en de kans haar daar te treffen schatte hij klein in. Hij zou in Gouda blijven en zich rustig houden. Maar tegelijkertijd realiseerde hij zich dat hij slechts tot vanavond had om Cheryl te traceren en de ‘organisatie’ daarvan op de hoogte te brengen.
John hoopte het allemaal aan Cheryl uit te kunnen leggen en daarmee samen een front tegen de ‘organisatie’ te vormen. Maar hij twijfelde. Zou ze hem al hebben nagetrokken? Wist ze van zijn verleden bij BP? Zou ze hem dan nog wel kunnen vertrouwen? Hij moest gokken en maakte de keuze voor Cheryl. Als dat niet zou lukken, dan zou hij moeten vluchten. Hij had al een open ticket naar Zurich gekocht, cash betaald, weliswaar op zijn naam want hij had geen tijd voor een vals paspoort. En zelfs als dat zou hebben gekund, dan zou dat de zaken achteraf alleen maar complexer maken.
Cheryl trok snel wat eenvoudigs aan, maar leuk genoeg om er vandaag aantrekkelijk uit te zien. Zelf dacht ze daar op dat moment niet aan, maar hetgeen zij op dat moment aantrok, zou ook Eduard zijn hoofd op hol brengen. Zijn houding was collegiaal en vriendelijk, heel anders dan tijdens hun eerste kennismaking op kantoor. Hij genoot van haar aanwezigheid, als was ze als vrouw erg dominant, een eigenschap die hem doorgaans bij vrouwen stoorde, maar op de één of andere manier nu wel aantrekkelijk vond. ‘Wat gaan we doen, wat zijn je plannen voor vandaag?’ vroeg ze kort en zakelijk terwijl hij haar apartement bekeek en eigenlijk wilde zeggen ‘Wat woon je hier leuk’, maar dat liet hij achterwege. ‘Laten we beginnen met de foto’s, eens even kijken of we bepaalde mensen kunnen herkennen of kunnen laten natrekken.’
