Intussen was ook Patrick al druk bezig met het natrekken van alle personen op de verschillende foto’s. Hij kwam met een opmerkelijk lijstje. Glenn was biochemicus bij NASA en bleek zich bezig te houden met recaties van hersencellen onder gewichtloze toestand. Degene die als eerste vertrok was Steve Loyd. Steve is CEO van Biochemical International, een groot bedrijf, welke als toeleverancier werkt voor ziekenhuizen wereldwijd. Molly Silvester, die als tweede vertrok, is directeur van het academisch ziekenhuis in Los Angelos, waar men vooral gespecialiseerd is in hersenchirurgie. Philip Daniels was de rechterhand van President Russell van de Verenigde Staten en werd gezien als een zeer invloedrijk man. Matthew Vanderbilt is wetenschapper bij Google. Ook was Bill Green aanwezig, hij blijkt specialist ‘mobile’ te zijn bij Apple, hetgeen Patrick bevreemdde. Apple deed in die nog niets met mobiel. Alle overige mensen bekleedden diverse functies bij grote bedrijven, zoals oliemaatschappijen, telecombedrijven, verzekeringsmaatschappijen en energiebedrijven.
Nog voordat Cheryl en Eduard konden beginnen met de stapel foto’s, rolde een e-mail van patrick binnen, wederom met een niet te openen bestand. Patrick had kennelijk de hele nacht doorgewerkt. Cheryl deed dezelfde procedure zoals zij eerder voor de verzonden foto’s had gedaan. Eduard stond met bewondering te kijken en was onder de indruk, hij dacht met een hacker te maken te hebben. Cheryl lachtte en zei: ‘Heb ik ook gisteren pas geleerd hoor, ik ben niet zo goed met computers. Maar ik heb inmiddels wel door dat in deze zaak grote voorzichtigheid is geboden. Dus mail niets over deze zaak, zonder met mij te overleggen. Patrick weet de manieren waarop we veilig kunnen communiceren.’ ‘Vertel eens wat meer over Patrick’, vroeg Eduard een beetje onverschillig.
Cheryl bloosde een beetje, waar zij zelf eigenlijk verbaasd over was. Echt verliefd was ze niet op Patrick, maar kennelijk waren er toch meer gevoelens. Eduard glimlachte, maar zei niets. De namen rolden binnen, samen met een korte beschrijving. Cheryl’s oog viel op de ‘cv’ van Glenn. ‘Biochemicus bij de NASA’, zei Cheryl en was verbaasd. ‘Weet je dat hij mij begeleidde tijdens die gesprekjes bij een aantal mensen in en rond San Francisco? Bepaald geen werk voor een biochemicus lijkt me’. ‘Nee, maar het verklaart in combinatie met mensen uit ziekenhuizen, telecombedrijven, computerbedrijven en de overheid wel dat hier iets heel groots gaande is vanuit de biotechnologie branche.’
Cheryl printte alles weer uit en meteen daarna werd de mail gewist en startte de computer weer normaal op. Eduard was wederom verbaasd met welke handigheid Cheryl dit allemaal deed. ‘Zo, dat was stap één, we duiken de komende dagen nog wel in de details van al die mensen. We weten nu genoeg over Glenn om te weten dat hij niet degene is die ik dacht dat hij was.’
Het spoor naar Frank in Afghanistan zou complexer worden. Cheryl wilde de creditcard gegevens nog eens nauwkeurig bekijken. Ze vroeg niet hoe Eduard er zo makkelijk aan was gekomen, dat zou later wel komen. Aan de hand van de data en de tijden probeerde ze zijn ‘reis’ te reconstrueren in combinatie met de dagen en tijdstippen waarop zij hem vanuit San Francisco sprak. ‘Hij moet deels gevolgen hebben en deels met de auto zijn reis hebben voortgezet. Dat zie je aan de data en tijdstippen van bepaalde uitgaven.’ Ze waren de hele ochtend bezig. Rondom het middaguur stelde Eduard voor even een broodje buiten de deur te gaan eten. ‘Goed idee, ik ben wel toe aan en beetje buitenlucht.’
John zat ergens in het centrum aan zijn eenvoudige lunch en vroeg zich af waar Cheryl zou lunchen. Het was toch niet zo heel eenvoudig haar op te sporen en hij had nog slechts een middag dat te doen, alvorens hij de ‘organisatie’ zou moeten bellen. Hij bedacht zich dat het weinig nut zou hebben zich nog te melden. De ‘organisatie’zou hem dwingen haar weer mee te nemen naar San Francisco. En dat zou ze absoluut niet doen. John zou eerst haar vertrouwen moeten terugwinnen, maar die gelegenheid zou hij vanuit de ‘organisatie’ niet krijgen. Bovendien had hij inmiddels al ‘afscheid’ genomen van de ‘organisatie’, in zijn gedachten dan. Want later zou blijken dat hij er in het geheel niet zo eenvoudig van af zou komen.
John besloot dus niet mer te bellen, al zou hij haar die avond nog weten te vinden. Hij realiseerde zich dat hij daarmee he leven van Cheryl en dat van hemzelf in gevaar bracht. Maar het zou misschien wel helpen in het herstellen van het vertrouwen in hem als hij voor haar zou kiezen.
Eduard en Cheryl aten een eenvoudig broodje in het winkelcentrum, niet ver van de plaats waar John hetzelfde deed. Ze praatten samen over het verdriet van Edith en besloten vandaag nog niets te zeggen. Ook bespraken ze de optie om vanuit NRC Interpol in te schakelen, maar besloten ook dat voorlopig nog niet te doen. Beiden voelden de spanning en het avontuur en natuurlijk ooit een fantastisch verhaal. Ze zeiden even niet tegen elkaar en realiseerden zich dat ze gevaar liepen, welke gevaar wisten ze niet, maar ze voelden naast de opwinding ook beiden een behoorlijke mate van angst. ‘ik ben blij je ontmoet te hebben’, zei Cheryl. ‘Ik vond ons eerste gesprek vreselijk, maar ik waardeer je enorme inzet. Je gaat echt voor deze klus. Je bent volgns mij helemaal geen type om achter een bureau te zitten.’
