Frank was de eerstvolgende zorg van Chrystel en Eduard. Eduard had de hele stapel aantekeningen van Chrystel doorgenomen, de mensen achter de foto’s van Patrick bestudeerd en de route van Frank minitieus uitgeplozen.
‘We hebben alle ruimte van de directie’, was de eerste zin die Eduard Chrystel toewierp toen ze zijn kantoor binnenkwam. ‘John mag meehelpen, we gebruiken daar het speciale calamiteiten potje voor, daar zit genoeg geld in om hem voorlopig te kunnen betalen, zodat hij hier in een envoudige hotelletje kan verblijven.’ Chrystel ging zitten, voelde zich nu aan het begin van de dag al moe. ‘Ik zit met Frank in mijn maag, Edith geeft ons het voordeel van de twijfel, maar we moeten wat gaan doen om Frank op te sporen.’ Chrystel had de hele nacht liggen woelen in bed en probeerde een passend plan te bednken om Frank op te sporen en terug te halen naar Nederland. Maar er waren veel teveel vragen. Het zou niet en kwestie zijn van een vliegtuig nemen, Frank even opsporen en met het volgende vliegtuig terug te keren. Bovendien behoorde Afghanistan tot een risico gebied, waarvan de NRC directie had gezegd, daar geen mensen heen te willen sturen.
Afghanistan is voor veel journalisten een ongrijpbaar land. Vel onderzoeksjournalisten willen er dolgraag verslag over doen, maar velen vonden er de dood, nadat blek dat ze wel al teveel infromatie mee naar huis wilden nemen. Het land is omgeven met geheimzinnigheid, waar grote legers niet uithalen, tegen betrekkelijk kleine groepjes goed georganiseerde terroristen. Dat is de naam die de westerse wereld heeft gegeven aan deze groeperingen. De oorlog die wordt gevoerd gaat niet meer om het verkrijgen van ht land, maar om het uitschakelen van bewegingen. Legers zijn daarvoor net meer het geschikte middel. Doodschieten van mensen is zinloos, de structuur van het verspreiden van boodschappen is met de komst van internet zodanig veranderd, dat alles gedeeld kan worden in minitieuze stukjes. Het internet koppelt al die stukjes aan elkaar en slechts weinigen weten de toegang tot bepaalde delen om stukjes aan elkaar te koppelen. Er is niet meer één vijand, zoals legers die nog kenden uit vergane oorlogen.
Eduard zag aan mij dat ik me zorgen maakte en ging zitten en zuchtte. ‘We mogen niet naar Afghanistan van de directie, teveel risico.’ Eduard had er moeite eem om dat tegen Chrystel te zeggen, ze zou woedend worden en meteen naar de directie stappen. Snel vervolgde Eduard: ‘We mogen wel naar Pakistan, van daaruit kunnen we misschien wat doen. Ik heb erop aangedrongen bij de directie dat we Frank in veiligheid moeten stellen. Daar waren ze het mee eens. Maar ze willen ook Interpol inschakelen. Ik heb gevraagd dat nu nog niet te doen, omdat ik eert met jou wilde overleggen. Ze willen vanmiddag antwoord.’ Chrystel dacht na. ‘Veel keuze hebben we niet, of NRC gaat naar Interpol, of Edith belt de politie. Als wij snel kunnen vertrekken, kan Interpol niet veel doen. John blijft hier en moet zich kalm houden. We lichten Patrick in, regelen de tickets nu al – dat doen we privé – en vertrekken morgen. We geven de directie pas om 5 uur vanmiddag ons antwoord.’
Eduard zweeg en keek vol bewondering naar Chrystel. ‘Wat gaan we daar doen?’, vroeg hij uiteindelijk. ‘Daarvoor hebben we tijd genoeg in het vliegtuig, ik overweeg een open tickt, zodat we een tussenlanding kunnen maken om meer tijd te winnen, alvorens we doorvliegen naar Pakistan. Er is veel werk te verzetten Eduard, dit wordt niet eenvoudig en we moeten ook nog eens oppassen voor de ‘organisatie’. Daar had Eduard ook al aan gedacht en overhandigde Chrystel een nieuw mobieltje. Ook John zou en nieuw exemplaar krijgen. De eenvoudigste pre-paid die er is, we hebben drie nieuwe nummers, hetgeen het traceren voor de ‘organisatie’ vrijwel onmogelijk zou maken.
Chrystel regelde de tickets bij een lokaal reisbureau, er waren geen negatieve reis adviezen voor Pakistan. De reis zou de volgende ochtend om 12:00 uur plaatsvinden, wel wat laat, maar waarschijnlijk vroeg genoeg om aan de ondervragingen van Interpol te ontkomen. Ik betaalde cash om eventueel traceren van mijn zakelijke creditcard te voorkomen. Eduard ging aan het einde van de middag naar de directiekamer en ded verslag van hetgen hij met Chrystel had besproken. Ze hadden afgesproken dat wanneer de dierctie zou zorgen voor tickets, dat ze dat gewoon door zouden laten gaan, om geen argwaan te wekken. Eduard was geen uitzondering om de directie jounalistiek en dus inhoudelijk niet al teveel te vertellen. Dat waren gescheiden kampen. De journalsiten vormden met de redacties een belangrijke concentratie van macht. De dirctie zorgde voor de geldstromen en bemoeide zich dus vooral met advertentie inkomsten, ontwikkelingen rondom nieuwe media en meer van dat soort zaken, die doorgaans ver af stonden van de dagelijks druk doende journalisten.
De directie wist eigenlijk niet veel en zo op het einde van de dag Interpol bellen mt alleen verhalen dat een journalist mogelijk in Afghanistan in gevaar is, zou niet meteen alle bellen doen rinkelen. Er was nog neits van op TV verschenen, dus ook de directie had ondanks het onaangename gevoel dat Frank was verdwenen niet al teveel haast. ‘We bellen Interpol morgen en daarna zorgen we voor jullie tickets.’ Eduard knikte en liep het kantoor van de directie uit. Hij had niet veel op met zijn grote bazen, ze waren veelal vertragende factoren in het doorgaans veel snellere journalistieke wereldje. Hij vetrok snel naar huis om zijn koffer te bellen en stemde met Chrystel het tijdstip van vertrek af. John had instructies gekregen om zoveel mogelijk te weten te komen over de ‘organisatie’, Patrick zou worden ingelicht en zij zouden samenwerken in de tijd dat hij en Chrystel op reis waren.
Aan het begin van de avond voor vetrek had Chrystel gebeld met Patrick. Hij maakte zich zorgen en was al helemaal niet blij met haar reis naar Pakistan, maar begreep wel dat zij iets moest doen om Frank te traceren. Ook de betrokkenheid van Interpol stemde hem niet blij. ‘Ik ben steeds op zoek naar hetgeen de combinatie van grote consumentenbedrijven, ICT bedrijven en de medische branche met elkaar moeten. Ik kom er maar niet achter’, zei Patrick om maar weer even het gesprek terug te brengen naar de inhoud waar het uiteindelijk om ging. ‘De samenstelling van de ‘organisatie’ begrijp ik nog steeds niet, laat staan wat ze doen.’ Patrick vertelde dat de groep mensen die op regelmatige basis in het vreemde gebouw bijeenkomen groter is geworden. ‘Ik heb nog minstens 10 foto’s van topmensen van bedrijven die normaal gesproken niets met elkaar te maken zouden hebben. Maar het is opvallend dat steeds de combinatie van hele grote consumentenbedrijven – dus energiebedrijven, verzekeringsmaatschappijen, banken, oliemaatschappijen en telecombedrijven – grote ICT bedrijven en diverse medische organisaties de kern vormen van een merkwaardige drie-eenheid.
Chrystel was jeel dankbaar voor al het werk welke Patrick deed en vroeg naar zijn activiteiten rondom de komende verkiezingen. ‘Die gaan prima, ik lever genoeg aan om de kranten in het Westen tevreden te houden, maar eerlijk gezegd ben ik er in mijn hoofd nauwelijks mee bezig. Ik zoek naar stukjes van deze puzzel Chrystel. Het is begonnen met het avondje in de Gold Dust in San Fran, met die vrouw met dat merkwaardige telefoon toestel en dat congres van Google. Er zijn zoveel dingen gebeurd, waarvan heel veel losse eindjes structuurloos door elkaar heen lopen.’
Chrystel genoot altijd van de stem van Patrick, ze kon er vandaag bijna in wegdromen. Waarom was alles zo complex geworden? Wat een hopeloze toestand eigenlijk. Ze droomde weg in de gedachten dat ze met Patrick in San Francisco zou wonen, een gelukkig leven zou leiden, een gewone baan zou hebben zonder al teveel drukte. Maar dat was niet de waarheid van vandaag, ze herstelde zich snel en zei: ‘Ik moet nu ophangen, we houden contact.’ Patrick kon nog net zeggen: ‘Je wordt slordig, ik zie net je nieuwe mobiele nummer, dat had je wel even mogen zeggen.’ Chrystel moest lachen en zei: ‘Je bent lief.’, ze hing op. Het was al laat, ze zou haar koffers nog pakken, maar besloot dat vroeg in de ochtend te doen. Ze viel snel in slaap en droomde van een fijn leven met Patrick.
