Patrick deed in Washington veel on-line onderzoek naar de gehele reeks mensen die bij het gebouw van de ‘organisatie’ waren gefotografeerd. Na dagenlang onderzoek bleken alle mensen digitaal met elkaar verbonden te zijn via een intern netwerk van de ‘organisatie’. Dat was op zichzelf nog niet zo heel bijzonder, maar bij nader onderzoek bleken er duizenden mensen wereldwijd in het systeem te zijn opgeslagen. Patrick onderzocht elke naam en vele tientallen kwamen overeen met de namen die Chrystel had geïnterviewed. En dat was opvallend.
Van alle mensen was heel veel bekend, schermen vol met informatie waren er te vinden. Vooral het gedrag werd in kaart gebracht. Ook de lijst met vragen en antwoorden maakten deel uit van de gegevens van alle mensen die Chrystel had gesproken.
Patrick had in Washington via zijn journalistieke netwerk toegang gekregen tot een aantal hackers die tegen betaling digitale netwerken binnen wisten te komen van overheden, grote bedrijven en soms zelf terreur organisaties. Patrick was heel zorgvuldig te werk gegaan bij het kiezen van een hacker waarmee hij zou gaan samenwerken. Hij had de redactie in San Fransisco gevraag om toestemming de hacker tegen een riant salaris tijdelijk in dienst te nemen. Aanvankelijk protesteerde de hoofdredacteur, omdat het niet te maken zou hebben met de verslaggeving voor de komende verkiezingen. Nadat Patrick slechts ten dele vertelede wat er gaande was en welke invloed dit zou kunnen hebben op de verkiezingen, kreeg hij toestemming om de hacker tijdelijk in dienst te nemen. De 20 jarige jongen was blij met het tijdelijke contract. Hij studeerde informatica en kon wel wat extra geld gebruiken om zijn studie te betalen. Voor het geld welke hij maandelijks betaald zou krijgen moest hij 24 uur per dag ter beschikking zijn. ‘Geen probleem’, had hij met een glimlach op zijn gezicht gezegd. ‘Ik slaap slechts 5 uur per etmaal, en dat kan ik op elk mogelijk moment van de dag of nacht doen.’
Hij had al heel veel werk verzet en vertelede Patrick dat in een paar jaar tijd iedereen in netwerken zou zijn opgelsagen, gewild of niet. Er zou een levendige handel gaan ontstaan in profielen en identiteiten van mensen, zonder dat men zich daarvan bewust zal zijn. Patrick keek de jongen vol ongeloof aan. ‘Zo een vaart zal het toch niet lopen’, wist Patrick nog uit te brengen. Maar na een maand samenwerking was Patrick zijn ongeloof omgeslagen in verbazing. Meer dan hij zich kon voorstellen bleken vele organisaties bezig te zijn met het opslaan, verwerken en manipuleren van informatie over mensen in organisaties, bij overheden en bedrijven.
Hij besloot zichzelf op te zoeken en was geschokt over hetgeen over hem te vinden was in toen nog min of meer gesloten netwerken. Hij was geschokt.
Pas een paar jaar later zouden zogenaamde ‘leuke’ netwerken de openbaarheid bereiken, waar mensen zelfs vrijwillig hun identiteit zouden afstaan in ruil voor veel gratis functionaliteit. Google, LinkedIn, Facebook, MySpace en later ook Twitter waren slechts voorbeelden van openbare netwerken, waarvan de onderliggende gegevens niet alleen goed waren voor vele miljaren dollars illegaal economisch verkeer, maar tevens een bron van informatie voor terroristen, legers, overheden en wereldomvattende bedrijven die meer macht hadden dan de overheden van verschillende werelddelen bij elkaar.
De inhoud van de WikiLeaks netwerken zouden pas eind 2010 echt bekend worden en de wereldorde kunnen verstoren. Velen deden hopeloze pogingen hun ‘vuile was’ binnen te houden, maar de kracht van het medium bleek te groot. De burger kreeg eindelijk inzicht in de wijze waarop overheden en grote wereldwijde ondernemingen en banken en verzekeringsmaatschappijen functioneerden.
Patrick informeerde Eduard en Chrystel omtrent zijn zoekresultaten, ook zij waren geschikt, want ook over hen stond al heel veel in diverse gesloten netwerken. Patrick zou in een aantal mails wat screendumps sturen. Eduard en Chrystel konden hun ogen niet geloven. Minitieus waren details over hun levensloop te zien in diverse nog geheime documenten. ‘Ze’ wisten eigenlijk zoveel dat Chrystel zich afvroeg hoe dat allemaal mogelijk was.
Inmiddels waren de voorbereidingen voor het vervolg van hun reius in volle gang. Chrystel zou als eerste vertrekken naar Islamabad. Haar vlucht zou de volgende middag om 14:30 vertrekken. Eduard zou nog een extra dag in Tel Aviv blijven. Chrystel besloot met de tax naar de luchthaven te gaan. ‘We moeten geen argwaan wekken, door in elkaars aanwezigheid op de luchthaven te zijn. Na al hetgeen we nu weten, zullen we nog voorzichtiger moeten zijn.’ Eduard stemde daarmee in en had een dag de tijd om een plan uit te werken voor de komende dagen of misschien wel weken.
‘Doe voorzichtig’, had Eduard als laatste woorden gezegd bij het vertrek van Chrystel richting de luchthaven. Eduard ging terug naar zijn kamer. Hij ging zitten en dacht na over al hetgeen Patrick had gedaan. Hij vroeg zich af hoe hij zijn digitale identiteit kon verwijderen in het netwerk van…. Hij wist toen nog niet dat de ‘organisatie’ het grootste deel van alle geheime netwerken in de wereld bezat en dus dat hij door zijn betrokkenheid ook al in de systemen was ‘opgenomen’. Later die avind blde hij Patrick en vroeg of de gegevens te bewerken waren. ‘We kijken naar die mogelijkheid, maar tot nu toe hebben we alleen toegang om dingen te lezen en we zijn er niet zeker van of onze ‘bewegingen’ in die netwerken niet geveolgd worden. We verplaatsten ons regelmatig en gebruiken steeds andere computers en internet aansluitingen om moeilijk traceerbaar te zijn. Te lang op één plek zou ons verraden via ons IP adres.’ ‘Als er een manier zou zijn om de digitale identiteit te bewerken, dan zouden we ‘ze’ te slim af kunnen zijn, dan kunnen we verwarring aanbrengen in de systemen en dan zouden ‘ze’ niet meer weten wat de werkelijk waarde van hun gegevens zou zijn.’ Patrick zei samen met de hacker zijn best te gaan doen verder het systeem in te komen, maar kon niets beloven. ‘Doe voorzichtig Eduard, je weet nu dat er nog veel meer op het spel staat, nu we dit allemaal weten. Het is veel groter dan we ooit hadden kunnen vermoeden. Ik ga erste de mogelijke links tussen deze netwerken en de ‘organisatie’ proberen te vinden, daarna graven we verder.’ De verbinding werd verbroken, Eduard zuchtte en wilde eigenlijk zijn gedachten even verzetten. Hij liep naar buiten en wilde genieten van het mooie weer, maar kon zich moeilijk ontspannen. Hij ging op het terras van het hotel zitten en bestelde wat te drinken. Inmiddels zou Chrystel in het vliegtuig richting Islamabad zitten. Hij miste haar, maar wist niet op welke manier. Hij vond Chrystel een aantrekkelijk vrouw, maar die gedachten werden onderdrukte door de missie waar ze mee bezig waren. Hij naam een slok bier en dacht aan al hetgeen ‘ze’ over hem wisten. Dat ergerde hem en hij zou een methode vinden om niet alleen alle netwerken te openbaren, maar ze zelfs te manipuleren. Hij zat op een wereldwijde virtuele bom, mar hij wist het nog niet.
Later die avond belde hij met de hoofdredacteur. ‘De directie is woedend Eduard, jullie vertrek naar Pakistan wordt hoog opgenomen, maar ik vermoed dat ze geen maatregelen gaan nemen. Zoel jij als Chrystel hebben een goede naam binnen NRC en dus staan ze jullie actie oogluikend toe. Ik zorg voorzover mogelijk voor het behoud van rust richting Edith, politie en Interpol. John helpt me daar prima bij.’ Eduard was blij dat John zijn draai had gevonden en op afstand zijn bijdrage kon leveren.
Na een paar biertjes bestelde Eduard nog wat te eten. Hij zou vroeg gaan slapen, zijn vliegtuig zou de volgend eochtend om 11:30 vertrekken.
